Μια επέτειος που χαράχτηκε για πάντα, ένα ταξίδι, μια παράσταση & το εργαστήρι της Δραματικής
Over-dramatic τίτλος με στοιχεία clickbait; Μπορεί. Μπορεί και όχι, ποιος ξέρει… Πάντως, αυτό τον Οκτώβρη συνέβησαν όσα δεν περίμενα ποτέ, δεν είχα καν φανταστεί, ούτε επιθυμήσει.
Ο μήνας ξεκίνησε στο Παρίσι, σε δωμάτιο με θέα, λίγη βροχή και επιτέλους δροσιά. Σε ένα Παρίσι που είχα χρόνια να επισκεφτώ, δεν πρόλαβα να συναντήσω όσους ήθελα αλλά με εντυπωσίασε με το coolness του σε γνωστές περιοχές, δρόμους χιλιοπερπατημένους αλλά και νέα καταστήματα όπως αυτό του Σεργάκη στο Palais Royal, designed by the best, AMV studio. Μιλώντας για… best, θυμήθηκα το smash burger του JUNK στο Saint-Germain. Μια αλυσίδα με 4 εστιατόρια, 2 στο Παρίσι και στο menu 2 burgers.
Ακόμα καλύτερα για το Παρίσι, τα έγραψε η Ελένη Στασινοπούλου στο νέο της editorial -οδηγό για μένα, για μέρη που άξιζε να επισκεφτώ, όπως ο 6ος όροφος του Printempts. Διάβασε εδώ γιατί το λέω.
Την επόμενη μέρα, μόλις επέστρεψα από το Παρίσι, σειρά είχε η πιο σουρεαλιστική εμπειρία της ζωής μου. Επί σκηνής με τη Στεφανία Γουλιώτη, ένας από τους 100 που πέρασαν 12’ μαζί της. Κάνω quote τον εαυτό μου και όσα είπε στο Madame Figaro και τον Νίκο Κοντομήτρο: «Μέχρι τη στιγμή που στάθηκα στο ροζ σημάδι και περίμενα την αντίστροφη μέτρηση από τους stage managers για να βγω, δεν πίστευα ότι ήταν αλήθεια. Νόμιζα ότι κάτι θα συμβεί και δε θα βγω, ένα χέρι από μηχανής Θεού θα με επιστρέψει στο comfort zone μου. Κι όμως, το μόνο χέρι που έπιασα ήταν της Στεφανίας Γουλιώτη, πριν της πω “δεν την αγάπησα ποτέ”». Αναλυτικά όσα του είπα για την εμπειρία, τη συνύπαρξη με τη Στεφανία Γουλιώτη, εδώ
Το θέμα, όμως, είναι τι ήρθε μετά τη Στέγη και τη Στεφανία Γουλιώτη. Αν και δύσκολη εμπειρία, δεν ένιωσα καθόλου σαν σε παιδική χαρά, αποφάσισα ότι πέρασα καταπληκτικά μέσα στην αμηχανία και την αβεβαιότητα, αναμετρώντας τον εαυτό μου με την έκθεση. Τι έφερε αυτό; Νέο κύκλο μαθημάτων, νέο κύκλο εργαστηρίου για να μη θεωρήσεις πως κάνω lifechanging επιλογές ακριβώς. Το Εργαστήρι της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών εμφανίστηκε, γράφτηκα, ξεκίνησα και το πρώτο 3ωρο ήταν ακριβώς όπως στη Στέγη, on stage. Αμήχανο, πιεστικό, απελευθερωτικό, δύσκολο, απολαυστικό και τελικά ανυπομονώ για την εβδομαδιαία συνάντηση της ομάδας.
Μέσα σ’όλα, αποφάσισα να χαράξω πάνω μου αυτό που βλέπω να ισχύει στη ζωή μου μετά τη διάγνωση που είχα πριν ακριβώς 2 χρόνια. “the wound is where the light enters you”.
Αν αυτός ο Οκτώβρης δεν είχε αλλαγές, κινήσεις που έκανα και με εξέπληξαν, εμπειρίες που δεν είχα καν φανταστεί ότι θα ζήσω… τότε τι;
Μέχρι την επόμενη εβδομάδα και τα νέα buzzers, στείλε μου στο tmastrogiannis@gmail.com τις προτάσεις σου, τη γνώμη σου για μέρη, γεύσεις, προϊόντα, αγορές, ακόμα και ερωτήσεις. Η αναζήτηση είναι συνεχής και αξίζει να τη μοιραζόμαστε.
Tags: weekly buzzers, δραματική σχολή, Ελένη Στασινοπούλου, Παρίσι, Στεφανία Γουλιώτη, ταξίδι, Τάσος Μαστρογιάννης, Ωδείο Αθηνών Last modified: 21/10/2024
