Απόφαση-πρόκληση από τη Βουλή: Μόνο για “παράβαση καθήκοντος” παραπέμπεται ο Κώστας Αχ. Καραμανλής
Με 157 ψήφους υπέρ, 6 κατά και 1 άκυρη ψήφο επί συνόλου 164 ψηφισάντων, η Ολομέλεια της Βουλής αποφάσισε την παραπομπή του πρώην Υπουργού Μεταφορών Κώστα Αχ. Καραμανλή στο Δικαστικό Συμβούλιο, όχι για κακουργηματικές ευθύνες ή για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά αποκλειστικά για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος αναφορικά με τα οικονομικά του ΟΣΕ.
Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, με την πρόεδρο του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών, Μαρία Καρυστιανού να προχωρά σε μια οργισμένη ανάρτηση, υπενθυμίζοντας τα λόγια του υπουργού Άδωνι Γεωργιάδη:
«Εμείς, η Κυβέρνηση, έχουμε την πλειοψηφία, και άρα εμείς αποφασίζουμε ποιος είναι ένοχος και ποιος όχι.»
«Κάνοντας κατάχρηση της ιδιότητάς τους ως Βουλευτών, τα μέλη της ΝΔ σε ένα κενό – κυριολεκτικά και μεταφορικά – Κοινοβούλιο, αποφάσισαν και διέταξαν!», τονίζει, καταγγέλλοντας την πολιτική συγκάλυψη ενός προσώπου που, όπως υπογραμμίζει, είχε επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις για την κατάσταση του σιδηροδρομικού δικτύου, επιτέθηκε με αλαζονεία από το βήμα της Βουλής σε όσους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, και μοίρασε ευρωπαϊκά κονδύλια χωρίς να τα αξιοποιήσει για την ασφάλεια των τρένων.
Η κ. Καρυστιανού δεν παραλείπει να θυμίσει ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ζητήσει την άρση ασυλίας του για κακουργηματική απιστία σε βάρος των ευρωπαϊκών συμφερόντων. Παρόλα αυτά, όπως καταγγέλλει, «ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο δεν έδειξε καμία μεταμέλεια, αλλά καταχειροκροτήθηκε από τους μπλε συναδέλφους του».
Η παραπομπή για ένα απλό πλημμέλημα την ώρα που 57 ζωές χάθηκαν τόσο άδικα, αποτελεί κατά την ίδια «ξεκάθαρο ξέπλυμα» και μια πράξη που χαρακτηρίζει ως «κορυφαία πράξη σήψης και δυσωδίας» για τον τόπο.
Κλείνοντας, η κ. Καρυστιανού εξαπολύει δριμεία επίθεση στους βουλευτές που ψήφισαν υπέρ της παραπομπής μόνο για πλημμέλημα:
«Δεν πήραν καμία ευκαιρία για συγγνώμη, για μεταμέλεια, για ανθρωπιά, για φιλότιμο. Γι’ αυτό και θα μείνουν στην πιο μελανή σελίδα της ιστορίας, βυθισμένοι στον βούρκο τους. Εκεί ακριβώς που απέδειξαν ότι τους αξίζει.»
