Στην Ελλάδα, ο δημιουργός ενός τραγουδιού έχει το περιουσιακό δικαίωμα να επιτρέπει ή να απαγορεύει τη δημόσια εκτέλεση του έργου του. Αυτό προβλέπει ο Ν. 2121/1993 για την πνευματική ιδιοκτησία.
Αυτό σημαίνει ότι θεωρητικά ένας συνθέτης ή στιχουργός μπορεί να ζητήσει να σταματήσει μια δημόσια εκτέλεση τραγουδιού του εφόσον δεν υπάρχει η απαιτούμενη άδεια.
Όμως υπάρχει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια: δεν σημαίνει ότι επειδή δύο άνθρωποι έχουν διαφωνήσει, ο δημιουργός μπορεί απλώς να πει «δεν τραγουδάς πλέον τα τραγούδια μου» και αυτόματα να απαγορευτούν όλες οι εμφανίσεις.
Το κρίσιμο είναι ποιος διαχειρίζεται σήμερα τα συγκεκριμένα δικαιώματα και τι προβλέπουν οι συμβάσεις και οι άδειες που έχουν δοθεί. Αν τα δικαιώματα δημόσιας εκτέλεσης έχουν ανατεθεί σε οργανισμό συλλογικής διαχείρισης, τότε εξετάζεται και το καθεστώς αυτής της ανάθεσης.
Μάλιστα, ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας αναφέρει ότι όταν πρόκειται να γίνει δημόσια εκτέλεση μουσικού έργου χωρίς την απαιτούμενη άδεια, υπάρχουν διαδικασίες για την παρεμπόδισή της.
Και στην περίπτωση Βίσση – Καρβέλα;
Εδώ λοιπόν βρίσκεται το ενδιαφέρον ερώτημα: αν ο Νίκος Καρβέλας αποφάσιζε να μη θέλει πλέον η Άννα Βίσση να ερμηνεύει τραγούδια που έχει γράψει, θα μπορούσε πράγματι να το επιβάλει;
Η απάντηση δεν είναι ένα απλό «ναι». Θα έπρεπε να εξεταστούν τα δικαιώματα κάθε τραγουδιού, οι τυχόν αναθέσεις σε οργανισμό συλλογικής διαχείρισης, οι υπάρχουσες άδειες και οι συμβατικές σχέσεις.
Και αυτό κάνει την υπόθεση ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, γιατί ένα μεγάλο μέρος του ρεπερτορίου με το οποίο έχει ταυτιστεί η Άννα Βίσση έχει την υπογραφή του Καρβέλα.






